“
Toen ze haar haar die avond verdeelde en plat tegen haar hoofd vastspeldde, stak de haarspeld met hetzelfde scherpe prikje in haar hoofd als dat nieuwe idee. Nee. Dat kon ze niet doen. Toch? Flor zat het grootste deel van de nacht rechtop in bed over de gedachte te malen, zoals een tong steeds langs een brandende aft blijft glijden, in een poging iets te sussen wat niet te sussen valt. Stel dat zíj een levensviering voor zichzelf zou organiseren?
Ze wist dat het belachelijk was. Wat had het voor zin om haar broer, zussen, nichtjes, neefjes en achternichten en -neven bijeen te roepen? Wat had ze hen te melden? Er was geen diagnose die de situatie dringend maakte. Geen hardnekkig hoestje om hen ongerust te maken. Het zou egoïstisch zijn om haar familie bijeen te roepen vanwege een einde dat ze niet konden zien. Ze ging naar bed, vastbesloten dat de documentaire haar absurde, onvoorstelbare ideeën had gegeven.
De volgende ochtend werd ze mijmerend wakker. De ochtend erna ook. Meer dan een week knarsetandde Flor in haar slaap. Toen ze merkte dat ze haar fantasieën over een levensviering in de laagjes van haar pastelón de plátano stopte, vielen haar handen vol plakkerige, zoetrijpe bakbanaan stil en liet ze de ovenschotel half afgemaakt op het aanrecht staan.
”
De zeventigjarige Flor heeft een gave: ze kan tot op de minuut voorspellen wanneer iemand zal overlijden. Dus als ze besluit dat ze haar eigen herdenking wil organiseren – een feest om het lange leven dat ze heeft geleid te vieren en om haar familie en gemeenschap samen te brengen – zijn haar zussen Matilde, Pastora en Camila verrast. Heeft Flor haar eigen dood voorzien of die van iemand anders?
Over Familietraditie:
‘Acevedo’s liefde voor deze vrouwen spat van de pagina’s. Het verhaal bevat parels van magie en wijsheid en het verhaal van de Marte-zussen is een schat om te aanschouwen’ – The New York Times Book Review
‘Levendig weergegeven en heerlijk complex: Familietraditie zal je bijblijven lang nadat je Flors tafel hebt verlaten.’ – The Atlantic