“
Op dat ogenblik zag ik haar over boulevard Saint-Germain richting Café de Flore lopen.
Ze droeg dezelfde bruine schoenen met de ronde slangenleren hak die ze in Athene had gedragen. Het eerste wat in me opkwam was dat ik haar deukhoed ophad. Dit keer droeg ze geen mondmasker. Toch ging mijn aandacht niet uit naar haar gezicht, maar naar haar mond. Er stak een dikke sigaar tussen haar lippen. Met een gloeiende kegel. Het was een middelvinger naar het leven. Een provocatie. Ze leek omkranst door een doorzichtige wolk. Ze straalde assertiviteit en zelfvertrouwen uit. Haar haar was donkerbruin en losjes opgestoken in een hoge knot.
Voluptueus.
Rondingen.
Heupen. Buik.
Een witte zijden plisséjurk. Een brede gouden riem.
Ze had haar handen helemaal vrij, geen tassen; ze droeg alleen zichzelf over boulevard Saint-Germain. Net als de mieren in Parijs en Londen liep ze snel en doelgericht. Misschien zat ze in de juiste cadans. Haar eigen cadans. Ze zag me. We maakten oogcontact.
”
Wereldberoemd pianist Elsa M. Anderson loopt tijdens een concert het podium af. In Athene ziet ze op een markt een vrouw die precies de beeldjes koopt die zij wilde hebben. Andersons gelijkenis met de vrouw is het begin van een tocht door Europa, die meer op een vlucht lijkt. Het is een schaduwreis, waarop ze steeds geconfronteerd wordt met de vreemde maar toch ook bekende vrouw. Augustusblauw draait om het fenomeen van dubbelgangers, en zet je aan het denken over verandering, metamorfose en toeval.
Over Augustusblauw:
‘Vooral [het compositievermogen] is in Augustusblauw van een meesterlijk niveau. Alles hangt met alles samen maar nooit te veel of te weinig. Alle kleine fraseringen hebben hun eigenzinnigheid, alle terugkerende thema’s en motieven dragen bij aan de lange lijnen. […] Niets in deze roman is voorspelbaar, de verwijzingen naar eenzaamheid en ontworteling nog wel het minst.’ – De Volkskrant
‘Elsa’s zoektocht naar haar identiteit is verpakt als vlucht, gelardeerd met mooie poëtische en muzikale frases.’ – Het Parool
‘Een boek dat tussen de kieren van het bestaan naar een wereld achter het alledaagse kruipt, maar met genoeg zon, zee, seks en eten om ook heel aards te zijn; waarin vrouwen een dubbelganger volgen, een sigaartje opsteken of – hoe chic de wereld ook is waarin ze zich begeven – hun haar blauw verven. […] Levy verstaat de kunst om in koele, ingetogen taal de wereld op te rekken. Om de sinkholes in het leven om te toveren tot een klankkast van mogelijkheden.’ – Trouw
‘Augustusblauw [is] tegelijkertijd veelzeggend en onnadrukkelijk, geladen en alledaags. […] In het compacte Augustusblauw lijkt alles zijn plek te hebben, en toch waaieren de gebeurtenissen breed uit. Augustusblauw is een rijke roman, en Levy een gulle schrijver.’ – De Standaard