“
We kwamen ergens vandaan, zoals alles. Wanneer de overgang van geest naar vlees wordt gemaakt, horen de poorten te worden gesloten. Het is een gunst. Het zou wreed zijn dat na te laten. Misschien waren de goden het vergeten; zo onachtzaam zijn ze wel. Niet uit kwade wil, tenminste, meestal niet. Maar het zijn en blijven goden natuurlijk, en het laat ze koud wat er met vlees gebeurt, voornamelijk omdat het zo langzaam en saai is, zo vreemd en laag-bij-de-gronds. Ze besteden er weinig aandacht aan, behalve wanneer het wordt verzameld, georganiseerd en bezield.
Toen zij (ons lichaam) zich de wereld in worstelde, glibberig en luidruchtiger dan een legioen stormen, bleven de poorten openstaan. We hadden tegen die tijd al in haar verankerd moeten zijn, in slaap in haar membranen en in harmonie met haar geest. Dat zou het veiligst zijn geweest. Maar aangezien de poorten openstonden – niet tegen herinnering gesloten waren – raakten we in verwarring. We waren tegelijkertijd oud en pasgeboren. We waren haar en toch ook niet. We waren niet bij bewustzijn, maar we leefden wel; eigenlijk was het voornaamste probleem dat we een afzonderlijk wé waren, in plaats van volkomen en alleen háár te zijn.
”
Ada is altijd ongewoon geweest. Haar ouders zijn vanaf het begin al bezorgd om haar. Er moet iets mis zijn gegaan bij de geboorte, aangezien ze een onrustig kind is en aanvallen van woede en verdriet heeft. In Zoetwater krijgen we een inkijkje in Ada’s geest en wat of – misschien beter gezegd – wie zich daarin afspeelt en wat dat betekent voor Ada’s plek in deze wereld. Zoetwater is rauw, hartverscheurend, donker en krachtig. Het bijzondere debuut van Akwaeke Emezi dat resoneert bij en omarmd wordt door een grote groep mensen voor wie identiteit niet klip-en-klaar is.
Over Zoetwater:
‘Zo wild en uniek. Zoetwater is een gebed voor alle buitenbeentjes.’ – Valentijn Hoogenkamp
‘Anders dan alles wat je ooit gelezen hebt. Een boek waar je nog maanden over na blijft denken.’ – Thorn de Vries
‘[Emezi neemt met kracht stelling] tegen het enerzijds/anderzijds dat in onze cultuur altijd zo vanzelfsprekend leek. […] Zoetwater is heftig, hartstochtelijk en eigenzinnig, geschreven in een poëtische, bezwerende stijl. […] Akwaeke Emezi: wat een bijzondere stem.’ – Hans Bouman, De Volkskrant
‘Het is opmerkelijk hoe je als lezer aan het einde van het boek maar weinig over Ada’s dagelijks leven weet en tegelijk zo diep bij haar naar binnen hebt gekeken. Zoetwater is een goed geschreven, niet te missen boek en een eyeopener voor diverse thema’s.’ – De Boekenkrant
‘Uitzonderlijk en gedurfd […] Poëtisch en verontrustend […] Doordat Ada’s verhaal in Igbo-kosmologie is geworteld, worden we gedwongen vraagtekens te plaatsen bij ons denkkader van de oorzaak van psychische aandoeningen en de manier waarop die tot uiting komen. Het maakt ons aan het twijfelen over de wetenschap en de rede.’ – The New York Times